წარსულ სივრცეში მოგზაურობა

თემურა კახიძეს ეღირსა. იმისთანა გაწელილმა დადარაჯებამ, უაზრობად რომ გამოიყურებოდა უკვე, როგორც იქნა გამოიღო შედეგი. გუშინ საღამოს, ნაყინით რომ გრილდებოდნენ ფიროსმანზე ისინი და თემურაც ვითომ ვიტრინას მიჩერებულ შემთხვევით გამვლელს ასახიერებდა, ხომ თქვა იმ აყლაყუდამ: ზეგამდე ჩვენც დავისვენებთ და აქაურობაცო.
არადა როგორ არ უნდა გაგიკვირდეს კაცს? დაუქირავებიათ შესანიშნავი სარდაფი ბათუმის თითქმის ზღვის პირზე, ინასარიძეზე, და არაფერი. ამ ადგილას გინდა ლუდის ჩამოსასხმელს გახსნი, გინდა თონეს, გინდა სახაჭაპურეს, ან მაღაზიას, ან საერთოდ, რაც არ უნდა ქნა, მუშტარი სულ გეყოლება.
და ესენი? ჩაიკეტებიან იქ და არც თავად ჰყოფენ ცხვირს გარეთ და არც სხვას უშვებენ მათ ტერიტორიაზე. დარაბები მუდამ დახშული, კარი შიგნიდან ჩაკეტილი.
სხვათაშორის, ერთი ბინძური ეჭვის დაებადა თემურის. რას შვება იმ ჩაკეტილში ორი ახლგაზრდა ბიჭიო? არ უნდა მოგდიოდეს მაგისთანა აზრები კაცს, მაგრამ ახლა იმისთანა დროა, ასეთებიც გახსენდება. ფუჰ! ერთია რომ ხანდახან, უზარმაზარი მერსედესის ჯიპით, ვიღაც მედიდური კაცი აკითხავდა ამათ და ცოტა ეს აქარვებდა თემურას უსიამოვნო ეჭვს.
მერე ის შემთხვევა დაეხმარა სიმართლის ნაწილობრივ დადგენაში. როცა ეს ორი: მაღალი, გრძელთმიანი, კეხიანცხვირიანი და მისი ამხანაგი — ზუსტად საპირისპირო გარეგნობის პატრონი: საშუალო სიმაღლის, ჩასკვნილი, მოკლე და ძალიან შეთხელებულთმიანი კაცი გორგილაძის ქუჩაზე, მუზეუმთან რომ სკვერია, იქ, უფრო სიღრმისკენ მდგარ სკამზე მჯდარი შენიშნა.
იმ ადგილზე, რომელსაც ამ უცნაურად დაკუთხული შენობის კედლები თითქმის ყველა მხრიდან ერტყმის გარშემო, სიცხიანი დღის ბოლოს საშინელი დახუთულობა უნდა ყოფილიყო წესით. ნორმალური კაცი ერთი წამითაც არ უნდა გაჩერებულიყო იქ, მაგრამ ესენი ერთი წამით კი არა, ეტყობა კაი ხანია იქ იყვნენ და გატაცებითაც საუბრობდნენ.
გამვლელებს ეს ორი კაცი რაში აინტერესებდათ და თემურაც არ მიაქცევდა ამათ ყურადღებას, რაში ედარდება ვიღაც სკვერში მჯდარი უსაქმურები, საკუთარი გაჭირვება ეყოფა.
ეს ბოლო თვეები კახიძეს ტვინი გაუხმა იმაზე ფიქრით — როგორ მოვიშორო ეს კბილის ტკივილივით განუწყვეტელი ბანკის ზარები და მისი კრედიტიცო. არადა იგი, ზონა გამოვლილი და ცხოვრებაში გამოცდილი კაცი, როგორ მოატყუა იმ საქონელმა ნოდარამ: შენ კრედიტი გამოიტანე, მე ვერ ვიზამ, უკვე ვალი მაქვს და მერე მე ვიციო. ასპროცენტიანი რეცეპტი დავითრიე, უწინ რომ სიგარეტი გამოდიოდა — ყავისფერ პლასტმასის კოლოფიანი „ფილიპ მორისი“, იმის გაკეთებისო. თაფლი უნდა ცოტა, პიტნა, შოკოლადი და კაი თამბაქოს მეტს ქედაში რას ვიშოვით, ისეთს, თურქებს რომ მიაქვთ და მერე ზუსტად მაგ „მალბოროს“ ფირმაში ასაღებენო.
როგორც კი ის ფული გამოიტანა თემურამ ბანკიდან, სანამ მთლიანად მის გაუმაძღარ ფაშვში არ ჩაიტენა ნოდარა ღორმა, იქამდე სულ ახლა ვიწყებ, ახლა ვიწყებო, ასულელებდა. თუმცა, ასულელებდა რა? თვითონ არაა შტერი ასე რომ გაიბრიყვა თავი? სიხარბეს აჰყვა.
ჰოდა ზუსტად მუზეუმის წინ, სამარშრუტოს რომ ელოდა და ეს დარდი უწამლავდა გონებას, მაშინ მოჰკრა თვალი იმ ორ ჯეილს. მათი დამნახავი კახაძე ცოტა ხნით დაფიქრდა, მერე მან ქუჩას გახედა, ჩემი ტრანსპორტი ხომ არ მოდისო? შემდგომ ამისა იგი ჯერ თითქოს ფეხათრევით, მერე კი უფრო გადაჭრით გაემართა მუზეუმისკენ, უფრო სწორად, მარჯვნიდან შემოუარა ამ შენობას. იგი გორგილაძის ქუჩის საწინააღმდეგო მხრიდან მიუახლოვდა მათ და ფეხაკრეფით იმხელაზე მიეპარა, რომ უკვე გარკვევით ესმოდა რას ლაპარაკობს ის ორი კაცი.
- ისე, მალხაზ, მთლიანი კონტინუუმის გადაწევა რომ შეიძლებოდეს, ჰა?
- ჰმ, — ჩაიქსუტუნა მეორე ხმამ. რომელი რომელს ეკუთვნოდა, თემურა მაგის გასარკვევად ნამდვილად არ აპირებდა სამალავიდან თავის გამოყოფას, — დედამიწის სპირალურ ტრაექტორიას რომ თავი ანებო, ამასობაში გამოყოფილი ენერგია როგორ გინდა, ჰმ, უკან დააბრუნო?
- ჰო, ენერგია, ჰო. — უფერული ხმით ჩაილაპარაკა პირველმა.
- ჯერ მარტო ზეახალი ვარსკვლავის წარმოშობა თქვი. — განაგრძობდა მეორე, მალხაზი თუ ვიღაცაა.
„ესენი რაებს ლაპარაკობენ? ვინ არიან?“ — ახლა სხვა ეჭვი შეცურდა თემურის გონებაში.
- აბა ბიჯო, ეგ რომ ფეთქდება, რამდენიმე დღით ას მილიარდ ვარსკვლავიან ირმის ნახტომს ჩრდილავს და ამხელა უსასრულო ენერგია მართლა როგორ გინდა უკან ჩააბრუნო, — ამხანაგს კვერი დაუკრა პირველმა, ჯერ-ჯერობით უსახელომ.
- ჰო, მაგაშია ზუსტად საქმე, დროის უკან დაბრუნება რომ უსასრულო რაოდენობა ენერგიის თავის წყაროში დაბრუნებასაც მოითხოვს და იმ დროში გავლილი მანძილის გაუქმებასაც, — ურთიერთისთვის კვერის დაკრას განაგრძობდნენ თანამოსაუბრეები.
- მოკლედ, რა ვთქვა ძმაო, კიდევ ერთხელ ყოჩაღ ჩვენ, რომ ეს დროში გაჩოჩება შემოფარგლულ სივრცეში განვახორციელეთ. ჯერაც არ მჯერა რომ ის შევძელით, რაც ვერავინ ქნა აქმდე. ის კი არა აზრადაც არ მოსვლია არავის — შემოფარგლულ სივრცეში წავანაცვლეთ დრო, დანარჩენ სამყაროს და მის ენერგიას საერთოდ არ შევეხეთ.
- ჰო, რამდენი ხანი წვალობდნენ მაგის მოწყობას და ამოდენა გარემოებას არ ითვალისწინებდნენ… ალბათ ზუსტად მაგ მიზეზით — იმის გამო რომ მართლა განუზომელია… — თქვა მალხაზას თანამოსაუბრემ.
მოკლე დუმილის შემდეგ თავად მალხაზა ალაპარაკდა ისევ:
- ნეტავ, რამდენად რთული იქნება, იმის გათვალისწინებით რომ დედამიწაც მზის გარშემო ბრუნავს და თავად ეს უკანასკნელი გალაქტიკის ცენტრის გარშემო, იმის გამოთვლა, თუ სად იყო ჩვენი პლანეტა რვა საუკუნის უკან?
ამ კითხვის პასუხად ჯერ სიჩუმე იყო, მერე თანამოსაუბრის ჩაცინება მოესმა თემურას და ბოლოს მისი სიტყვებიც:
- აი, თურმე რა მოინდომე! მაგის გამოთვლა სულა არაა რთული მაგრამ სივრცული ინფლაციის ლოკალურ კოეფიციენტს ვინ გვამცნობს — თავად სამყარო რამდენად გაფუვდა ჩვენს მიდამოში, მაგას ვინ გვეტყვის? არადა, მართლა რა საინტერესო იქნებოდა იმის ნახვა, როგორ შექმნა შოთამ ტარიელი და ნესტანი…
მოლაპარაკე კვლავ ცოტა ხნით დადუმდა სანამ თავის აზრს დაასრულებდა:
- ამ კოეფიციენტის უცოდინარად ხომ ნამდვილად სადღაც სივრცეში აღმოჩნდები. რვაასი წლის განმავლობაში ალბათ დედამიწიდან რამდენიმე სინათლის წლით დაშორებული და იქედან სახლში დაბრუნებაზე, რაკეტაც რომ გქონდეს, კი დაგჭირდება ალბათ მილიონი წელი, ჰა-ჰა-ჰა! — ხმამაღალი სიცილით დაასრულა იმ მეორემ ლაპარაკი.
„ვინ შოთა, როგორ თუ შექმნა? ესენი გიჟებია თუ რა ხდება?… მე კიდევ უარესი, ამ ბოდიალს ვაყურადებ!“
საკუთარ თავზე ნაწყენი თემურა ის იყო გაბრაზებული აპირებდა იქაურობას მოშორებოდა, როცა იმ მეორის შემდგომმა სიტყვებმა იგი ადგილზე გააქვავეს:
- რამდენი გვილაპარაკია ამაზე და მაინც ვერ ვხვდები, რა შეხება აქვს ჩვენს დანადგარს ფულთან? რა ეღირება, მილიონი? მილიარდი? თუ საერთოდაც თავს წაგვაცლიან იმის გამო რომ კონტინუუმის წანაცვლება გავბედეთ? ჰე-ჰე-ჰე!
- რას ჰქვია, რეზო, თავს წაგვაცლიან? არხეინად იყავი, ავთანდილოვიჩს მთავრობაში ჰყავს მთლად ჩახუტებული ხალხი. რადგან დაგვპირდა, ფულში იცურავებთო, ესე იგი მასეც იქნება. აბა ათი მილიონი ლარი რატომ დაგვახარჯა? მასე უჭკუოა ვითომ, შარში გაჰყოს თავი?
- უჭკუო როგორაა… — დაიწყო მალხაზმა მაგრამ ამ დროისთვის, იმხელა თანხების გაგონებამ, თემურას მთლიანად დაუხშო ყურთასმენა და მათი დანარჩენი ლაპარაკი საერთოდ აღარ ესმოდა უკვე.
როგორც იქნა გაირკვა ყველაფერი! აი თურმე ის გაბღენძილი კაცი ვინ ყოფილა და ესენიც რას ჩუმათობენ იქ! რაღაცა მოიგონეს. ეტყობა მზისგან მუქთა დენის მისაღები მანქანა! იმიტომაა ენერგია და მზეო, რომ იძახიან! ჰოდა ის მანქანა იმ სარდაფშია ესენი რომ იკეტებიან იქ…
იმ დღეს თემურა კახაძეს დილამდე არ დაუძინია, გეგმებს აწყობდა და მოიფიქრა კიდეც რაც უნდოდა. რთულ მანქანას, ცხადია, თავად ვერ აამუშავებს, მაგრამ რომ მოიპაროს და გამოსასყიდი მოითხოვოს, ძალიანაც კარგი აზრია. ის გაუმაძღარი ნოდარაც გამოადგეს იქნება რამეში, ოღონდ ჯერ მარტომ უნდა ნახოს რაა და როგორაა, როგორმე უნდა შეიპაროს წინასწარ.
იმ სარდაფთან ღამე მისვლა, ორივე გასაღების ანაბეჭდის აღება და მათი გამოქლიბვა ცხადია არ გასჭირვებია. მაგრამ შესვლასაც ხომ ხელსაყრელი დრო უნდოდა? ერთია უცებ ჩარბენა და ყალიბის თიხით ანაბეჭდების აღება და მეორეა გაღება, შიგ შესვლა და კარების მოხურვა. თანაც კარგი და რაღაცის ჩართვა-შემოწმება მოუწიოს და იმ რაღაცამ შუა ღამეში გუგუნი მორთოს? არა, დღისით შესვლაა საჭირო. ერთიც იქნება ხომ დაისვენებენ? მით უმეტეს, ეტყობა ბოლოსკენ მივიდნენ უკვე, რადგან ფულს ითვლიან.
ნანატრი დღე არც ისე დიდი ხნის მერე ეღირსა თემურას, იმ ლაპარაკის მიყურადებიდან თვეზე ბევრად მეტი არ იქნებოდა გასული. რადგან „ზეგო“ — თქვა იმ მალხაზამ, ეს სახელი აყლაყუდასი ყოფილა თურმე, მაშინ ხვალ დილით ესტუმრება თემური მათ სამფლობელოს, დაზვერავს რისი გამოტანაა შესაძლებელი და როგორ იზამს ამას. თავად მოპარვა უხმაურო ამბავია, თემურას იმედი ჰქონდა, ღამითაც მოვახერხებო.
მეორე დღეს, სისხამ დილით, სანამ ხალხი გაღვიძებას იწყებდა, თემურმა ნანატრ სარდაფში შეაღწია და ახლა დღის გაჩაღებას და ქალაქის ახმაურებას ელოდა იქ. იქამდე ვითარების შესწავლას შეუდგა. თუმცა შესწავლას რა? როგორ უნდა განესხვავებინა ერთმანეთში ამდენი გაუგებარი მოწყობილობა? არსებითად მხოლოდ ორ რამეს მიხვდა.
პირველი იქვე, შემოსავლელი კარის მოპირდაპირე კედელზე ჩამოკიდებული დაფა იყო. უფრო სწორად, იქ დახაზული სქემა. იგი ორ წრეს შეიცავდა. ერთში „მზე“ ეწერა და იგი თითქოს დაფაზე გავლებულ სწორ ხაზს მიჰყვებოდა სადღაც მარჯვნივ — იქეთ იყო „მზისგან“ ამოჩრილი ისარი მიმართული.
მეორე წრეში „მიწა“ ეწერა.სწორის ნაცვლად იგი დახვეულ ხაზს მიუყვებოდა, „მზის“ გზას რომ ზამბარასავით ეხვია ირგვლივ.
„ნეტა ესაა ის სპირალი, მაშინ რომ ახსენეს ამათმა იქზე, მუზეუმთან რომ ისხდნენ?“ გაახსენდა თემურას. „ესე იგი რა, აქ ისაა დახატული, როგორ იღებენ ესენი ელექტროდენს მზისგან?“
ამ შეკითხვით მან ამოწურა ნახაზის გარჩევა და მეორე ნაცნობ საგანს მიუბრუნდა. უფრო სწორად, ორს. ერთი ამ უზარმაზარი სარდაფის შუაგულში მდგარი დიდი სავარძელი იყო. მეორე მართლა გასაკვირი რამ — კოსმონავტის სკაფანდრი იდო ზედ.
„სად ელექტროდენი და სად სკაფანდრიო?“ ერთი კი იფიქრა თემურმა მაგრამ სწრაფადვე ანება მისთვის გაუგებარ თემაზე ტვინის ჭყლეტას თავი. მისი მთავარი ამოცანა ახლა ის იყო, გაერკვია, რა აქვს აქედან მოსაპარი. გასაგებია, ეს ყველაფერი ერთად მუშობს და ცალ-ცალკე უსარგებლოა, მაგრამ მისთვის ხომ ისიც საკმარისია, ამ ყოველივეს მხოლოდ ერთი, რაც შეიძლება უფრო მნიშვნელოვანი ნაწილი გაიტანოს.
თემურმა მიმოიხედა. ნეტბუკები, რაღაც მინის თუ ფაიფურის ბალონები ნამდვილად არაფერს წარმოადგენს… იმ უზარმაზარი კარადის ტოლა დანადგარებს, კედლების გასწვრივ რომ ჩამწკრივებულან, ვერ მოერევა. გამოდის რა? მარტო ეს სკაფანდრი და ეს სავარძელი შეუძლია წაიღოს? მერედა რა კავშირია აქვს ან ერთს ან მეორეს უფასო დენთან?
თემურმა გულგატეხილობა და გაღიზიანება იგრძნო: როგორ ტყუილად ვიწვალე ამდენიო! ის იყო საბოლოოდ გუნებაწამხდარი აპირებდა აქაურობის დატოვებას, როცა უკანასკნელ წამს იცვალა აზრი. მაინც ხომ შემოვაღწიე, ამდენი ვიჩალიჩე, დრო უამრავი მაქვს, მოდი, ჩავჯდები ამ სავარძელში, იქნებ და მართლა რამე მოხდესო?
ასეც ქნა. იქ მყოფი ეს უცნაურობა სკაფანდრი დაითრია, მძიმე ყოფილაო, გაუკვირდა, და იქვე იატაკზე დააგდო უდიერად. ამის მერე ერთ საფეხურიან კვარცხლბეკზე ავიდა და სავარძელში მოკალათდა.
უცნაურობები იმწამსვე დაიწყო. საიდანღაც, სავარძლის საზურგეს უკნიდან პატარა დაფა გამოცურდა მოქნილ მილზე მიმაგრებული და თემურის თვალწინ გაჩერდა. კიდევ წამი და დაფა ეკრანად განათდა. კაცმა იმის გაფიქრება მოასწრო, „ დიდი პლანშეტი ყოფილაო,“ როცა ეკრანზე რაღაც აეროპორტის განრიგივით ცხრილი გამოისახა.
სულ ზედა სტრიქონში ეწერა: „დროის მიმართულება“
მეორეში: „წინ“ და „უკან“.
პირველი სიტყვის ქვეშ მარჯვნივ მიმართული მწვანე ისარი ეხატა, მეორეს ქვემოთ მარცხნივ მიმართული წითელი.
მათ ქვემოთ, შუაში სიტყვა „შუალედი“ ეწერა და მის ქვემოთ კიდევ სამი სტრიქონი იყო: „საათი“, „წუთი“ და „წამი“.
„ეს რა ჯანდაბაა?“ დაიბნა თემური, თუმცა დიდი ხნითაც არ გაშტერებულა.
„ალბათ იმის შუალედებია, რამდენ ხანს გრძელდება უფასო დენის… მ-მ, მიღება? კარგი, მაგას მაინც ვერ მივხვდები. იმის არ იყოს, ხარჯი ნაქნარია, მოდი რამეს დავაჭერ.“
თითების ფათური მან ზემოდან დაიწყო, თუმცა სანამ ისრებთან არ ჩამოვიდა იქამდე არაფერი ხდებოდა. ხოლო როგორც კი წითელ ისარს შეეხო, იგი მყისვეკაშკაშად აციმციმდა. ამის მერე დროის აღმნიშვნელ სტრიქონებში ნულები აინთნენ, ხოლო კიდევ რამდენიმე წამში ყველა ირგვლივ მყოფმა კარადამ ააგუგუნა ბანი.
„მართლა სწორად მიფიქრია დღისით აქ შემოსვლა. ხედავ რამხელაზე ხმაურობენ ეს მანქანები, ხომ გააღვიძებდნენ მთელს უბანს ღამით რომ ჩამერთო.“ შეაქო მან თავი.
უცებ პლანშეტზე ის ცხრილი და ისრები გაქრნენ, ხოლო მათ მაგიერ ერთბაშად გაშავებულ ეკრანზე დიდი თეთრი ასოებით წარწერა გამოისახა:
- თქვენი სკაფანდრის კონტაქტი არაა მიერთებული სავარძელთან. უნდა მიაერთოთ, წინააღმდეგ შემთხვევაში პროცესი არ გაგრძელდება.
- ჯანდაბა! — ამოიღრინა თემურამ მაგრამ სხვა რა გზა ჰქონდა, რადგან დაიწყო, ხომ უნდა მიეყვანა საქმე ბოლომდე?
ისიც სავარძლიდან ჩამოვიდა და იატაკზე დაგდებულ სკაფანდრს მიეტანა. ცოტა ხანში მის მარცხენა ფერდზე, თითქმის წელთან, კახიძემ მართლაც აღმოაჩინა შავ, ზამბარასავით დახვეულ წვრილ კაბელზე ჩამოკონწიალებული შტეკერი. მალე მისი შესატყვისი ბუდეც ნახა სავარძლის მარცხენა სახელურში და იმის მერე რაც, სკაფანდრი რაც შეეძლო ახლოს მოაჩოჩა სავარძელთან, შეძლო და ის კაბელი იმხელაზე გაწელა რომ შტეკერი თავის ბუდეში ჩაესვა. ამის მერე იგი ისევ სავარძელში ჩაჯდა.
ამ ქმედებათა პასუხად რამდენიმე წამში დაფაზე ახალი წარწერა გამოისახა:
- სკაფანდრი არაა დახშული, თქვენი ფიზიოლოგიური მონაცემები არ იკითხება შიგა სენსორების მიერ. გთხოვთ სკაფანდრი უფრო კარგად მოირგოთ და სრულიად ჩაკეტოთ. წინააღმდეგ შემთხვევაში პროცესი არ გაგრძელდება.
- უხ შენი დედა!… — აღმოხდა გაღიზიანებულ თემურას.
არც მის თვალწინ ანთებულ პლანშეტზე და არც სხვა რომელიმე ხელსაწყოზე მის გულისწყრომას რაიმე გავლენა არ მოუხდენია, არაფერი შეცვლილა, წარწერა ისევ ისე ენთო.
კახაძე მიხვდა რომ, თუ რაიმეს გაგება უნდა, სკაფანდრის ჩაცმა მოუწევს, სხვანაირად ეს დასაწვავი მანქანები არ ამუშავდებიან.
მან რისი ვაი-ვაგლახით მოირგო ეს რთული საშუალება ტანზე და ისევ სავარძელზე ასული თავიდან შეუდგა ღილაკებზე საჩვენებელი თითის დაჭერას. თუმცა, ახლაც არ გამოუვიდა მთლად შეუჩერებლად ბოლომდე გასვლა. რამხელა შუალედი ავირჩიოო, იმაზე ყოყმანმა შეაფერხა. ცოტა ხანი ბჭობის შემდეგ გადაწყვიტა რომ სულ ორ-სამ წუთს აირჩევს, ნახავს როგორ მოქმედებს ეს აპარატი სად იმარაგებს ენერგიას. ოდნავი წაყოყმანების შემდეგ მან წუთების სტრიქონში ციფრი „სამი“ აკრიფა და მერე ტაბლოს ძირში მყოფ „ენტერს“ დააჭირა.
თვალის დახამხამებაში იგი უკუნეთ სიბნელეში აღმოჩნდა. სავარძელიც გაქრა, ოთახიც, მას თითქოს არაფერი იჭერდა და არც რამე იყო ირგვლივ გარდა ყველა მხრიდან მოკიაფე ვარსკვლავებისა. იგი თითქოს ჰაერში დაფარფატებდა.
უცებ მის ჩაფხუტში ქალის სასიამოვნო ხმა გაისმა:
- თქვენ სამი წუთით დაბრუნდით წარსულში და აქედან გამომდინარე სივრცის ამ ადგილას ბრძანდებით, რომლისგანაც მზის თანადროულად მოძრავი დედამიწა ახლა 36000 კილომეტრითაა დაშორებული. ღია კოსმოსის პირობებში უფრო ხანგრძლივი ყოფნა საშიშია თქვენი სიცოცხლისთვის — ჰაერის მარაგი არ გაქვთ მიერთებული სკაფანდრზე. სასწრაფოდ უკან დასაბრუნებლად თქვენს მარცხენა სამაჯურზე მყოფ წითელს ღილაკს დააჭირეთ და კოლეგას აცნობეთ რომ დაუყოვნებლივ უკან დაგაბრუნოთ.
„ რა კოლეგას?“ მეხის გვრგვინვასავით დაიგუგუნა კითხვამ თემურას გონებაში. თითქმის მაშინვე ცივი გველივით საზარელი შიში ჩაუსრიალდა გულში. ხელადვე თითქოს სუნთქვაც გაუჭირდა.
თემური კახაძე აფორიაქებული შექანდა, რის გამო მისი სავარძელიც თავისი შვეული ღერძის გარშემო დატრიალდა. ვარსკვლავებიც ამოძრავდნენ, თუმცა მაინც მარტო ისინი ჩანდნენ ჯერ-ჯერობით, მათ გარდა არაფერი იყო ირგვლივ. მაგრამ კიდევ რამდენიმე გრადუსით შემობრუნების მერე მისი თვალთახედვის არეში უზარმაზარი ბურთი გამოჩნდა.
კახაძე ერთხანს გაშტერებით უყურებდა მას და მერე კიდევ ერთ რამეს მოჰკრა თვალი. ამ პირველი ბურთის იქედან მეორე, უფრო მომცრო გამოჩნდა და სადღაც მარცხნივ გაფრინდა. ის პატარა ბურთი ფერმკრთალი და შეუხედავი იყო, ეს დიდი კი ნამდვილად რაღაცას აგონებდა შეფერილობით. ცოტაც და თავზარდაცემულმა თემურამ გაიხსენა რა იყო ეს სფერო: მის თვალწინ მზით განათებული უზარმაზარი გლობუსი ცურავდა შავ უკუნეთში და იგი სულ უფრო შორდებოდა წარსულის სივრცეში უნებლიე მოგზაურს…